Allereerst: Maaike en Brian gefeliciteerd met jullie prachtige overwinning in de categorie Prijsvraag! Het goede antwoord was natuurlijk: transformerlogo! De lepels komen naar jullie toe.
 |
| Daar ben je
dan in Irkutsk, vlakbij het Baikal meer, het Parijs van Siberie. Irkutsk
is een leuk stadje, met mooie historische gebouwen en weinig
Sovietblokken. Maar natuurlijk zijn er wel overblijfselen van de
Stalinistische tijd, deze muurschildering van de Internationale ("welk
volkslied is dat?"). |
 |
| Tegenslagje
nummer één: lichte ziekte, die een halve dag duurde. Waarschijnlijk kwam
het door het water dat we dronken uit de kraan. Het was getest in lab
zei Jack van het hostel, maar ja, onze tere maagjes... Gelukkig wel een
mooi kaasbed voor Joris. |
 |
| Leuk! Latte uit een Lenin-beker. Zal 'ie blij mee zijn. |
 |
| Op weg naar
het Baikalmeer kwamen we dit leuke museum tegen, waar allerlei houten
Siberische huizen liefdevol werden gereconstrueerd. |
 |
| Het Baikalmeer
is vlakbij Irkutsk. Wij vonden het wel mooi. Het is het diepste meer
van de wereld (1600m), er leven de enige zoet water zeehonden van de
wereld en het water is zo helder dat je het kan drinken. En het is groot
(deze info werd mede mogelijk gemaakt door het Baikalmuseum). |
 |
| Sinsia drinkt een biertje in het hostel, nadat we de heerlijke lokale specialiteit hadden opgepeuzeld: gerookte Baikalvis. Mmm! |
 |
| Tegenslagje
nummer twee: we wilden naar het volgende dorpje aan het meer lopen, dat
alleen maar te voet, per boot of schaatsend te bereiken is, maar
halverwege kregen we het zo koud en lag er zo veel sneeuw dat we maar
terug zijn gegaan. Meteen verbeterde ons humeur, dus het was een goede
keuze! Het was wel een mooie wandeling. |
 |
| Na een
GPS-ding te hebben aangeschaft reden we verder door het mooie maar
monotone Siberië naar Mongolië. Want dit is Siberië, eindeloze
berkenbossen, zo nu en dan onderbroken door een dorpje of moeras. |
 |
| En toen kwamen
we in Budhistenland terecht! Erg leuk om weer een nieuw cultuurachtig
ding mee te maken. Dit is hét Budhistische centrum van Rusland, zo'n
honderd kilometer voor de grens. Het is een klooster waar nog wel een
aantal monniken wonen en waar de bedevaarders naar hartelust deze
gebedsmolens in beweging smijten. |
 |
| Het landschap was hier al Mongolië-achtig, dus niet meer op takjes water koken, maar op gedroogde poep! Lekkere poepthee! |
 |
| Op weg naar de
grens bezochten we een mooi wildwest dorpje in Siberische stijl. Houten
huizen, brede stoffige straten en een leuk museumpje. Ow ja, Russen
zijn trouwens erg warm, vriendelijk en behulpzaam. Dat ze dat niet zijn,
is een vooroordeel dat bij ons is weggenomen. |
 |
| Dit was ons laatste plekje in Rusland! |
 |
| En
dit ons eerste in Mongolië. Heerlijk weer, in de verte een paar gers en
verder niks. Hoe vet is dat! Mongolië. We zijn vanaf nu ook weer op weg
terug naar huis. We gaan nu weer in westelijke richting. |
 |
| Dit
is een ovoo, een shamanistisch ding, waar je drie maal omheen moet
lopen en dan een steen op moet leggen. Waarom is onduidelijk, maar het
zal iets met (bij)geloof te maken hebben. Die blauwe sjaals hebben iets met luchtgoden te maken. |
 |
| Mongolië. |
 |
| Tegenslagje
nummer drie: de weg zag er zo goed uit, maar toen we uitstapten bleek
het een soort spons. Een halve meter waren we de grond in gezakt en we
konden niet meer voor of achteruit. Wat te doen.... |
 |
| Mongoolse
herders weten wel raad met stomme buitenlandse toeristen en na een uur
of vier graven, krikken en stenen onder de wielen leggen reden we
makkelijk weer de harde weg op. |
 |
| En wezen de herders te paard en per motorfiets ons de goede weg naar het klooster waar we naartoe wilden. |
 |
| Droogte, stof en de onverharde Mongoolse wegen: bende! |
 |
| Dus op dit plekje bij een rivier konden we lekker slapen en stoffen. |
 |
| En konden we 's ochtends dit prachtige klooster (Amarbayasgalant Khiid) bekijken. |
 |
| Uitzicht
op klooster vanaf de enorme gouden Budha op de berg erachter. Heel in
de verte zie je misschien een oranje puntje, rara wat dat is (geen
prijs, dit keer). |
 |
| Bus door rivier. |
 |
| Eén der kloosters die we in Ulaanbaatar bezochten. |
Het vierde tegenslagje verdient een
apart stukje tekst. Want aangekomen in Ulaanbaatar verheugden we ons op
koffie, lekker eten en supermarkten enzo. Dus we parkeerden onze bus,
bewaakt, bij het hostel en gingen dineren bij een goed vegetarisch
restaurant. Mjam. We hadden heerlijk gegeten en waren op weg terug naar
het hostel, toen ik (Joris) in de drukte bij het stoplicht ineens een
hand in mijn zak voelde die mijn portemonnee weg griste. Instinctief
greep ik het dichtstbijzijnde jochie bij zijn kladden die meteen
verongelijkt schreeuwde dat hij van niks wist. Maar zijn vrienden wezen
op een louche figuur die via een omweg het op een rennen zetten.
In
het Nederlands vloekend en tierend ging ik er zonder nadenken
achteraan, want in die portemonnaie zat mijn rijbewijs, creditcard,
pinpas, etc. In een gaatje in het chaotische verkeer schoten Sinsia en
ik de drukke weg over, achter de dief aan. En toen kickte de adrenaline
bij mij in. Als een cheetah (Sinsia's woorden) schoot ik achter de boef
aan, ondertussen een fles bier die niet meer in de tas paste op de grond
smijtend. Maar hij had toch al een flinke voorsprong en ik verloor hem
uit het oog.
Totdat ik een jochie in een steegje over een hek zag
klimmen. Schreeuwend stortte ik me boven op hem. Schreeuwend maakte hij
me in het Mongools duidelijk dat hij wist dat de plaatselijke dieven hun
buit altijd over dit hek gooide en hij ging kijken of mijn portemonnee
er ook lag. Er lag een tas, een fototoestel, een pakje sigaretten.... En
ja hoor, daar lag mijn portemonnee.
Met alles er nog in! Geen geld eruit, rijbewijs nog erin. Wat een geluk! Blij klopte ik de jongen op zijn schouder
en Sinsia, inmiddels ook gearriveerd, gaf de jongen haar biertje als
dank. Na een half uur uithijgen (op adrenaline sprinten is niet zo
gezond) konden we het laatste biertje samen opdrinken, op de goede
afloop!
